Controle

Ik loop nu iets meer dan twee weken stage. In plaats van die anderhalf uur met de trein en nog een tijdje met de bus in Gouda, is de bestemming ditmaal dagelijks Schiphol, na iets minder dan een uur gereden te hebben. Normaliter heb ik twee opties. - Sprinter Zandvoort-Sloterdijk; sprinter Sloterdijk-Schiphol (twee mogelijkheden: één vanaf de Hemboog met het onlogische spoor 10, één vanaf de tweede 'metrobrug', met blauw dak, met spoor 11) en nog een stukje met bus 300; - Sprinter Zandvoort-Haarlem; bus 300 Haarlem-Schiphol.

Op de heenweg kies ik vaak de tweede optie. De bus biedt een directe, hoogfrequente verbinding met de locatie; de bus heeft een internetverbinding en de kans op een zitplaats is groot, sinds bus 300 het station van Haarlem als beginpunt heeft. Ook speelt mee dat de sprinterverbinding niet meer bereden wordt door DDZs met alle luxes die daarmee kwamen, die de SGMm tot een onaantrekkelijke optie maken. Daarnaast is de sprinter vanaf Haarlem altijd onuitstaanbaar druk met een lading mensen waarvan je je kan afvragen of het allemaal wel past.

Soms wil ik nog wel eens kiezen om door te rijden tot Sloterdijk, wanneer ik prima zit en op zich been zin heb om over te stappen in Haarlem en door de nieuwbouwanonimiteit van Hoofddorp te rijden (met een even zo erge drukte vanaf datzelfde Hoofddorp). De overstap in Sloterdijk is, zoals beschreven, tweeledig. De voorwaarde is de punctualiteit. De punctualiteit van de sprinter Zandvoort-Amsterdam is achteruit gegaan sinds de nieuwe dienstregeling.

De terugweg kent hetzelfde verhaal, alhoewel ik zo goed als altijd met de bus ga naar Haarlem, omwille van de hoge frequentie en de relatieve zekerheid die ermee komt. Om via Schiphol en Sloterdijk te gaan, moet je ten eerste geen leven hebben en ten tweede gewoonweg geen andere optie. Die treinen richting Haarlem zitten altijd ellendig vol. Als in de spits nog maar één drieledige SGMm wordt ingezet omwille van een welk mogelijke reden, kan de ellende beginnen qua sardientjescomplex. De sprinter begint in Amsterdam Centraal, waar iedereen tijdens de spits al opstapt, zodat de trein al (te) goed gevuld zit voordat de trein ook maar één meter is gaan rijden.

In die twee weken dat ik stage loop, is me wel iets opgemerkt: ik ben nog nooit gecontroleerd geweest op mijn vervoerbewijs. In de bus werd ik in de periode vóór de stage begon nog wel eens gecontroleerd, maar nu lijkt het werkelijk het laagseizoen te zijn met betrekking tot die controles. Ergens begrijp ik het wel - het is altijd stervensdruk in de trein en de bus tijdens de spits. Zo druk zelfs, dat het onmogelijk is om je als conducteur op een stabiele manier door de trein te bewegen en te gaan staan controleren. Het wordt nog moeilijker voor de bus, omdat daar standaard vier controleurs opstappen. In de trein vanuit Zandvoort stapt de conducteur altijd op in het achterste rijstel, terwijl ik toevalligerwijs altijd het voorste moet hebben voor mijn aansluiting met de bus. Dit zwarte gat dat mijn traject heet, maakt het aanlokkelijk voor zwartrijders en rebelse reizigers die de drukte beu zijn en eerste klas maar willen gaan zitten.

Vandaag ben ik op de heenweg via Sloterdijk gereden. De sprinter naar Leiden van 08:33 kon ik niet op een rustig tempo halen (het stukje naar de Hemboog lopen), dus werd het maar de sprinter naar Hoofddorp van 08:38. Eenmaal opgestapt stonden er twee conducteurs bij mijn deur om deze te sluiten. Zou het dan zover zijn? Nee hoor, geen controle, niks... Ik ben benieuwd wanneer dit wel gebeuren zal.

Edit 21 februari: nog steeds geen controle. Ik ben wel op één dag naar Venlo gereden na het werk, en naar huis, en ironisch genoeg ben ik in iedere trein gecontroleerd geweest, met uitzondering van de sprinter Amsterdam-Zandvoort...

Edit 1 maart: daar was 'ie dan, de eerste controle tussen Schiphol en Amsterdam.

18 januari 2017 - Doel (of nee, Nieuw-Namen en Kieldrecht eerder)

Na het dagtripje waarbij ik Molenbeek aandeed, dat natuurlijk geen gewoon dagtripje was (zeg nu zelf, wie zou daar nu zijn geld aan spenderen en voor zijn lol naartoe gaan?), besloot ik om nog wat extreems aan te doen. Vic van Cutsem probeert in zijn blog (Overweg 13) aan te tonen dat je overal in België kan komen met het OV, hoe schriel of ondoenlijk de dienstregelingen vaak zijn en ogenschijnlijk onmogelijk het vaak ook is, maar de bestemming die ik deze dag wilde aandoen was toch wel het toppunt van alles op ieder vlak, met slechts één bus per week die op een bepaald uur vertrekt die voor mij haalbaar is (rekening houdend met aanrijtijd): Doel.

Het spookdorp, het dorp van de kerncentrale, het dorp waarbij meer dan de helft van de mensen zijn weggejaagd omdat de Vlaamse overheid zo graag het gehucht met nog wat andere gehuchten eromheen zo graag weg wil hebben, geruchten dat er zombies rondlopen en ga zo maar door. Eerst zou er een Saeftinghedok komen in de plaats van Doel nadat het Doeldok een ongelooflijke miskleun bleek, maar dat ging niet door, dus moest dat gebied maar natuur worden, maar onlangs is dat plan vernietigd. Nu zou je denken, Doel mag blijven, het heeft weer toekomst, maar ja, Doel is allang vergald.

Dat vergalde is ook te zien in zijn bereikbaarheid: De Lijn heeft zijn dienstregeling naar Doel tot in den extreme afgebroken van twee buslijnen met enkele ritten richting Doel in 1992 (zoals staat binnen de site Zone01.be), die uiteindelijk één lijn werden met één rit in de spitsrichting. Later verdween ook nog eens de veerverbinding met Lillo, waardoor Doel helemaal afgezonderd werd met de rest van Vlaanderen. Normaliter vertrekt er een bus van Doel naar Sint-Niklaas in de vroege ochtend, om daarna omstreeks 5 uur in de middag weer een bus naar Doel te gaan, met uitzondering van de woensdag, waarbij deze bus iets na 1 uur vanuit het gebruikelijke eindpunt van lijn 31 Kieldrecht doorrijdt richting Doel. Die bus had ik op het oog en die zou ik ook nemen. Er is echter geen bus terug, maar ja, wandelen kan op zich geen kwaad.

Sportpleinstraat, Kieldrecht, met nog steeds Doel vermeld.

De route

Het oorspronkelijke plan bestond eruit om een cirkeltje te maken. Ik hou er niet van om op een dagtrip dezelfde route te volgen zowel op de heenweg als op de terugweg. Omdat er ergens werkzaamheden waren, reed de trein van Lelystad Centrum die normaliter tot Dordrecht reed door naar Breda, waar ik naartoe moest, maar toch koos ik ervoor om via Den Bosch te reizen omdat ik geen storingen wilde riskeren van de werkzaamheden. Het was immers maar één bus per week.

Evengoed was ik 20 minuten eerder klaar en kon ik de bus nemen van 17:19 vanuit Nieuw-Namen naar Breda, waardoor ik een uur eerder thuis zou kunnen komen, maar om nu weer anderhalf uur in dezelfde bus te blijven zitten was nu ook niet bepaald waar ik met smart op zat te wachten.

08:36	1	Zandvoort aan Zee	SP	Amsterdam
09:05	1	Amsterdam Centraal	NSR
09:10	5	Amsterdam Centraal	IC	Maastricht
10:07	6a	's-Hertogenbosch	NS
10:12	7a	's-Hertogenbosch	IC	Roosendaal
10:41	8	Breda	NS
11:13	BUS	Centraal Station Breda	19	Hulst
12:37	-	Nieuw-Namen Centrum	Connexxion
13:03	BUS	Kieldrecht Sportpleinstraat	31	Doel
13:14	-	Doel Dorp	De Lijn
lopen
17:37	BUS	Nieuw-Namen Centrum	19	Hulst
17:55	-	Busstation Hulst	Connexxion
18:02	BUS	Busstation Hulst	20	Goes
19:35	-	Station Goes	Connexxion
19:43	2	Goes	IC	Amsterdam
22:09	3	Haarlem	NSR
22:15	8	Haarlem	SP	Zandvoort
22:25	1	Zandvoort aan Zee	NSR

Het liep alleen wat anders.

Trivia

Zandvoort aan Zee is met de nieuwe dienstregeling puur qua dienstregeling er enorm op vooruit gegaan: er werden zowaar normale aansluitingen gecreëerd met de intercity naar Maastricht, de intercity naar Vlissingen. Normaliter moest er meer dan twintig minuten gewacht worden op de treinen naar Maastricht en Vlissingen, maar nu had ik vijf minuten om in Amsterdam over te stappen op de trein naar Maastricht (net als wanneer ik met de bus via Heemstede-Aerdenhout gereisd zou hebben. Hoe dat werkt heb ik hier beschreven) en vanuit Haarlem had ik weer 4 minuten om op de trein te stappen die doorrijdt naar Vlissingen, in plaats van dat deze enkel rijdt tot Dordrecht. Dit alles maakt de escapade met bus 80 overbodig, waardoor ik het bij de trein kon houden. Ideale wereld zeker, want voor de richting Amersfoort en het noorden des lands kan ik de bus nog steeds nuttig gebruiken omdat dáár weer de wachttijden lang geworden zijn (Groningen heeft opeens nu eens in het uur een aantrekkelijke aansluiting). Wel enkele belangrijke voetnoten die negatief zijn: de comfortabele dubbeldekkers van het type DDZ zijn allemaal vervangen door krakkemikkige sprintertjes à la SGMm, nadat al een tijdje DD-AR en DDM heeft rondgereden in de laatste maanden. Of het een verband heeft weet ik niet, maar gezien vanaf 20 november zijn er meer treinen uitgevallen en meer treinen met 5 minuten vertraging of meer (meestal veroorzaakt door eerdere vertragingen, gemeten vanaf Overveen), waardoor de aansluiting met de trein naar Vlissingen of Maastricht praktisch weer naar het oude vertrouwde 28 minuten toe gaat.

Hoe de reis verliep

De reis met de sprinter naar Amsterdam heeft weinig opmerkelijks, op twee minuutjes na die in Halfweg-Zwanenburg opgelopen worden. 2 minuutjes kunnen dan snel funest worden gezien de krappe 5 minuten die ik nodig heb om van spoor 1 (het doodlopende spoor van Amsterdam Centraal) naar spoor 5 toe te lopen in de drukte vol met onnozele toeristen met logge koffers die niet weten waar ze heen moeten of wat ze aanmoeten met hun leven. Ik haalde de aansluiting met de intercity naar Maastricht desondanks zonder te rennen. Weinig loos nog. Dit veranderde in Utrecht toen de trein stil kwam te staan. En deze bleef lang stil staan. Heel lang. Volkomen onduidelijk is waarom, en eigenlijk zou ik dit ook niet verwachten met de werkzaamheden die afgerond zijn in Utrecht om de wissels aan te passen met als doel de doorstroom te verbeteren. Er waren ook helemaal geen treinen vóór deze intercity vertraagd. Pas tien minuten later trok de trein weer op, maar ik wist nu al dat mijn aansluiting op de intercity naar Roosendaal foetsie was. Dat is even schrikken, wanneer je je beseft dat je onderweg bent voor een bus die eens in de week rijdt op een aanvaardbaar tijdstip, en dat je je hele reis daarmee in de weegschaal legt. Eén aansluiting foetsie, daarmee ook je hele reis foetsie. Er was echter een alternatief: de sprinter naar Dordrecht die 21 minuten later vertrekken zou. Deze DDZ (ik heb ze gemist) zou aankomen om 11:08 in Breda, waarna ik 5 minuten had om bus 19 te halen. De sprinter bleef stipt rijden en zo kon ik met een ongemakkelijk tempo dat tussen lopen en rennen in zit het doolhof doorgronden om op tijd in de bus te stappen die net aan kwam rijden.

Toen volgde een ellenlange rit van bijna anderhalf uur met de 'watersnoodbus'. Een comfortabel ding, dat wel, met zelfs wifi, maar de wifi deed het voor geen meter. In België al helemaal niet.

Ik had van tevoren de app van De Lijn gedownload, waarmee ik hoopte een M-ticket of SMS-ticket te kunnen kopen, omdat de prijs van een kaartje in de bus tegen het belachelijke aanstoot met 3 euro voor zo'n eindje naar Doel. De kaartjes die per telefoon gekocht kunnen worden zijn goedkoper, maar op de één of andere manier lukte het niet om met de SMS een vervoersbewijs te kopen. Aan mijn beltegoed lag het niet in ieder geval. Ik moet in België zeker +32 4884 gebruiken in plaats van enkel 4884? Hoe 't ook zij, geld had ik, dus op zich geen problemen. De bus raakte wat traag door Antwerpen heen (wat een verrassing maar niet heus), maar met iets minder dan 5 minuten kom ik zonder zorgen aan in Nieuw-Namen. Eventjes naar België lopen om de aansluiting te halen, dacht ik zo.

Bus 19 in Nieuw-Namen Centrum

Als ik België in het dichtbevolkte deel moet samenvatten, zou deze afbeelding daar een goede kandidaat voor zijn. Ik mis alleen de elektriciteitskabels en de gootjes langs de weg.

Het eerste wat ik dacht: ik moet naar de wc toe, maar alle winkels zijn dicht tussen 12 en 1 omwille van hun middagpauze. Och België... zo kon ik ongemakkelijk wachten aan de halte Sportpleinstraat in Kieldrecht. Enkele bussen kwamen voorbij van lijn 83 en 31, maar geen bus naar Doel. Ik was al geërgerd en na 10 minuten had ik er geen vertrouwen meer in en liep ik terug naar Nieuw-Namen, Nederland dus. Voor niks gekomen dus, dat hele pokkeneind. Helemaal pissig werd ik wanneer precies op het moment dat ik de grens passeerde bus 31 met Doel op de display aan kwam rijden. Hij reed dus wel, maar met een vertraging waar ik niet veel vrolijker van werd. Het kon verdrietiger, want de eerstvolgende bus naar Hulst zou pas anderhalf uur later komen... nou ja, dan maar de omgeving verkennen. Bij aankomst aan de halte Nieuw-Namen Centrum, kwam daar een bus aanrijden in de verte: de bus naar Breda! Zo bleef mij anderhalf uur klagen in de kou met een volle blaas in een regio vol dichte deuren bespaard...

Op naar huis, op tijd voor het avondeten ook nog eens. Doel moest maar op een ander moment plaatsvinden.

10 september 2015 - Pendelen (deel 21)

Het weer

Het voelt aan alsof het gevroren heeft in de ochtend. Later zou het sowieso zonnig worden en goed warm. Mijn geanticipeerde kledingkeuze (aan de kou) zou zinloos gebleken zijn.

De heenreis

Tien bakken VIRM zeg ik, en dat houdt in: helemaal voorin of helemaal achterin zitten. De grootste kans op een plek is helemaal voorin, gezien het vertrek in Amsterdam Centraal en het uiteinde van spoor 2 of 4, maar vaak ga ik achterin mijn heil zoeken omwille van een snelle overstap te Laan van NOI. Het is weer stampertjesdruk, maar plek heb ik. Te Leiden is het nog stampertjesdrukker dan al het geval was: massa's forenzen en andere geluklozen (qua zitplekzoekenden) wachten de trein op de plek waar de trein in het midden komt. Ach, voorbereiding en zien hoe lang de trein wordt is toch ook een enorm voordeel. Het maakt het leven in de spits erg veel draaglijker, tenzij je in het heetst van de spits een vierledige VIRM inzet te Den Haag Centraal voor de intercity via de Oude, natuurlijk...

Ik reed door naar Rotterdam. Het was een lichte chaos, want er was geen treinverkeer mogelijk tussen Dordrecht en Lage Zwaluwe. Daar werd eventjes een zenuw opengelegd: intercity's (Vlissingen, Venlo, Brussel) en alle sprinters naar Breda en Roosendaal werden beperkt tot Dordrecht. Dat is een erg groot deel, voor zo'n kort stukje dat vroeger al een enorm knelpunt was in plaats van knooppunt, zonder fly-overs die er nu wel zijn.

Mijn trein naar Gouda had er geen last van, maar de intercity naar Leeuwarden was vertraagd: plus vijf. Het was zeer druk op het perron en ik verkaste al na een tijdje wachten naar de sprinter richting Gouda Goverwelle. Ik had heel even de hoop dat deze eerder zou gaan en ik iedereen kon gaan uitzwaaien uit puur leedvermaak, maar mijn gezonde verstand riep mij terecht tot de orde: intercity's krijgen normaal gesproken altijd voorrang en zo geschiedde, toen de intercity na vijf minuten aan kwam rijden. De trein raakte stampvol, het was weer een geval staan in het gangpad, maar mijn sprinter bleef heerlijk rustig.

De terugrit

Ik heb niets voorbereid qua vaste route en ik kies ervoor om het de-eerste-trein-die-ik-tegenkom-neem-ik principe toe te passen - ik zou hoe dan ook met twee overstappen moeten leren leven, hoewel ik in één geval ook met slechts één overstap zou kunnen doorkomen. Groter verschil dan een half uurtje extra reistijd voor de langste omrit zou het niet kunnen worden. De verkozen trein werd de intercity naar Enschede, om in Utrecht de overstap te maken richting de gewoonlijke drukte der drukten. Deze was goed te doorstaan en zelfs een zitplek bleek de praktijk.

3 september 2015 - Pendelen (deel 20)

Het weer

Het is een ronduit regenachtige dag, maar de lucht is een mix aan allerlei kleuren: blauw, voornamelijk grijs, ochtendrood, maar ook een zeer helder waarneembare regenboog draagt bij aan de kleuren in de lucht.

De heenreis

De regenboog behoefde wat tijd om vast te leggen en door het lange gewacht reed bus 80 net voor mijn neus weg. De volgende bus zou hoe dan ook veel drukker worden besefte ik me. En zo geschiedde: scholieren en andere laatontwakers. De bus kwam aan op de vertrektijd en dat nog eens uit een war ongebruikelijke richting. De aankomst in Heemstede was ook vertraagd met drie minuten, terwijl de intercity naar Den Haag die normaal gesproken op hetzelfde tijdstip aankomst als de bus vanuit Zandvoort ook twee minuten had. Baten had dat niet, want de trein vertrok ook nu voor mijn neus. Dit begint een beetje de dag van de gemiste aansluitingen te worden. Bij aankomst in Leiden Centraal staat de intercity naar Den Haag nog te wachten terwijl deze al twee minuten terug weg had moeten zijn. Ik had over kunnen stappen op deze trein om zo eerder in Den Haag aan te kunnen komen, maar dat deed ik niet omdat de trein reeds propvol zat (in de spits een vierledig stel, dan weet je het wel). Zo bleef ik zitten in de sprinter naar Den Haag, waar de airco uit het niets begon te blazen en van de coupé een rijdende ijskast maakte. Meer opmerkelijk: geen afgezonderde stoeltjes meer in de eerste klas: ze zijn immers allemaal bezet!

De sprinter gaf als aansluiting de intercity naar Enschede, maar de intercity naar Utrecht zou eerder vertrekken met een DDZ, dus werd het de laatstgenoemde. Bij het sluiten van dr deuren werd het plots donker in de trein omdat de lichten uitvielen. Omdat het station zelf niet in helder daglicht staat, was dit een uitnodiging om ervaren te worden als avondduister, maar gezellig voelde het wel aan.

De trein stond plots stil: een gevalletje noodrem, denk ik. Dat had een vertraging van vier minuten tot gevolg. Even later staat de trein plots wéér stil, vlak voor Gouda, en dit kan volgens mij geen noodrem geweest zijn, zo twee keer plots na elkaar. Ik vermoed een technisch euvel. De conducteur zegt niets over de oorzaak.wel is raar dat op 9292 de aankomst op 08:59 is geschat en precies na die twee stilstanden is het ook 08:59 geworden.. Verband?

De terugreis

De weg terug was er eigenlijk een zonder geschiedenis. Geen vertragingen, geen moeite met overstappen... ik heb gewoon niets te schrijven gehad voor de terugrit.